مولوی ابراهیم صفی زاده

حرف دلت را بزن

فرد تازه وارد ظاهرا رفتار بهتری نسبت به رفتار همکارش داشت او سعی می کرد تا نرمش نشان دهد و از من دلجویی نماید، یک ساندویچ به من تعارف کرد و گفت : می دونم صبحانه نخورده ای این ساندویچ را بگیر و بخور و بعد حرف دلت را بزن، از گرفتن ساندویچ خودداری کردم و گفتم: میل به غذا ندارم او اصرار کرد و گفت: دو ساندویچ خریده ام یکی برای خودم و دیگری برای تو، من هم صبحانه نخورده ام و می دونم تو هم گرسنه ای پس تعارف نکن، بگیر، هر چه تعارف کرد از او چیزی نگرفتم و گفتم: گرسنه نیستم، گفت: می دونم که ناراحتی، چه میشه کرد، رفیق ما آدم خشن یه و یک کمی با خشونت با تو رفتار کرده نباید اینجوری رفتار می کرد، اصلا جای تو اینجا نیست البته تقصیرخودت هم هست، به هر حال من آماده ام تا حرف های تو را بشنوم، "هر چه می خواهد دل تنگت بگو"، گفتم: حرفی برای گفتن ندارم، گفت: چرا، خیلی حرف داری که برای ما بگویی مثلا از مهمان بازی هایت که هر چند وقت یکبار راه می انداختی، از نشست با دوستانت، از مدرسه، از نامه ای که به آیت الله خامنه ای دادی، از شورای به اصطلاح هماهنگی که راه انداختی و از اینکه چطور شد که از اینجا سر درآوردی، البته هنوز هم فرصت داری و کاری نشده ولی این دیگه به خودت بستگی داره.

به طور فشرده از اول تا آخر داستان دستگیریم را تعریف کردم و از اینکه با من با خشونت رفتار کرده اند گلایه کردم و گفتم نیازی به خشونت نبود چون برنامه های کاری من در حوزه شفاف و روشن بوده و چیزی برای پنهان کاری نداشته ام، بعد از اینکه حرف هایم تمام شد باز جو قلم و کاغذ بدستم داد و گفت: بدون آنکه سرت را بالا گیری و به اطراف نگاه کنی همه ی آنچه را گفتی بنویس.

گفتنی است در دو سال دوران سربازی که به عنوان ستواندوم وظیفه در منطقه ی جنگی پیرانشهر( از 15/1/1365 تا مردادماه 1366) در ستاد فرماندهی لشکر64 در رکن 2 مأمور به خدمت بودم مأموریتم در این دوران بازجویی از اسرا و پناهنده های عراقی بود و از آن دوران تجربه ی زیادی کسب کردم و تا حدودی به شیوه های بازجویی آشنایی داشتم که خود کمک بزرگی برایم در زمان اسارتم در اطلاعات بود و به همین خاطر نهایت تلاشم را به کار می گرفتم تا از نوشته هایم بهره برداری سوء نکنند و تنها به سؤال مطرح شده به صورت فشرده و مختصرجواب می دادم زیرا متوجه بودم که از جواب ها سؤال خلق می کنند، دوم اینکه سعی می کردم نوشته ام را در آخرخط کاغذ به پایان رسانم و اگر احیانا در نیمه ی خط به پایان می رسید بعد از امضا یک خطی تا آخرمی کشیدم و سپس به سؤال بعد جواب می دادم چون بعد از هر نوشته یی از من امضا می گرفتند از این می ترسیدم که چیزی به آن اضافه نکنند، بازجو متوجه شد و اعتراض کرد و گفت: چرا این کار را می کنی؟ گفتم: منظوری ندارم، گفت: چرا، تو فکر می کنی ما چیزی به نوشته هایت خواهیم افزود ولی ما نیازی به این کار نداریم ودو مرتبه هم حق نداری این کار را بکنی. حدود ساعت دوازده و نیم ظهر مرحله ی اول بازجویی به پایان رسید و در حالیکه کاملا خسته شده بودم مرا به اطاق برگرداندند.

آغاز بازجویی

جلادان اطلاعات به دادسرا آمدند

حدود ساعت سه بعد از ظهر روز سه شنبه 11/7/1368دو نفر از اطلاعات مشهد به داد سرای ویژه آمدند، دو نفر اطلاعاتی مرا سوار بر اتومبیل "بی، ام، و" نموده و به من گفتند : " سرت را به صندلی به چسبان و به اطراف نگاه نکن" ، در دوطرف اتومبیل دو موتور هندا حرکت میکردند، اتومبیل چند دقیقه در کوچه های اطراف چرخید و سپس وارد اطلاعات مرکزی ( در کوه سنگی) گردید، هنگامی که اتومبیل وارد اطلاعات شد از خدا یاری خواستم و با خودم گفتم: " حالا که در این چاه افتاده ای چاره ای جز صبر و شکیبایی و تحمل سختی ها نداری" ، به قول شاعر

سرسبزم زبان سرخ آخر می دهد برباد چرا؟ چون حرف حق گفتن طناب دار هم دارد

بعد از آنکه مرا از اتومبیل پیاده کردند حدود 15 دقیقه رو به دیوار ایستاده نگه داشتند و سپس مرا به اطاق انگشت نگاری بردند، بعد از عکس گرفتن در حالی که چشمهایم بسته بود از من اثر انگشت گرفتند، در حین انگشت نگاری، حالت کشیده به انگشتهایم می دادم تا مشخص گردد که این اثر انگشت به زور گرفته شده است، کسی که از من اثر انگشت می گرفت با غرور و خشم گفت : چرا این کار را می کنی؟ گفتم : من چه میدانم که اثرانگشت زیر چه نوشته هایی زده می شود، او گفت : ما خائن نیستیم، گفتم : خدا کنه اینطور باشه، گفت: همینطوره، معلوم می شه خیلی غرورداری! گفتم : چون بی گناهم و کاری نکرده ام که از آن ترسی داشته باشم، گفت : دیگه از حالا من به تو توصیه می کنم با برادران اینطور بر خورد نکن که ضرر خواهی کرد و پشیمان خواهی شد ولی اگر صادقانه با آنان کنار آمدی در حقت خیلی ارفاق خواهند کرد، گفتم : خیلی ممنون، گفت : از ما گفتن بود، خودت بعدا خواهی فهمید، هر کس که به اینجا آورده شده من همین توصیه را به او کرده ام و خیلی ها به توصیه هایم عمل نموده اند و بعد از بیرون شدن از اینجا از من تشکر هم کرده اند..، دست بردار نبود و یکسره ورّاجی می کرد.

در جیب کتم دعای گنج العرش و چند تا دعای قرآنی بود، وقتی که جیبم را خالی کرد، گفتم : دعاها را به من دهید گفت : در داخل اطاق دعا زیاد است اگر به آنها اعتقاد داشته باشی و آنها را نسوزانی! گفتم: تا چه دعایی باشه..، گفت : برای آخرین بار برایت میگم که از غرورت پایین بیا والا هر چه دیدی از خودت دیدی!!؟.

از دست این هیچ کاره ی همه کاره رهایی یافتم و مرا با چشمان بسته به طرف راه رو عمومی بردند، در داخل راه رو از هر طرف فحش باران و تهدید می شدم؛ یکی می گفت: ریشش را به تراشید..، دیگری می گفت : اعدامش کنید..، سومی میگفت: این آدم خوبیه کارش نگیرید..، بعد از عبور از میان پرحرفها، مرا به اطاق عمومی شماره 5 بردند و بلافاصله چشم بند را از روی چشمانم برداشتند و در را به رویم بستند.

اطاق شماره 5

داخل اطاق 17نفر از بلوچ های سنی اطراف صالح آباد بودند که دو نفر از آنان پیرمرد و دو نفر نوجوان و بقیه جوان بودند، این افراد همراه حدود شصت نفر دیگر بعد از کشته شدن حاجی عسکری گرگیچ دستگیر شده بودند، امکانات رفاهی اطاق تنها یک تلویزیون سیاه و سفید بود، به جای قرآن کریم یک جلد مفاتیح الجنان گذاشته بودند تا زندانیان دعاهای آن را به خوانند، نگهبانان هر شیفت، دارای رفتار و اخلاق ویژه ای بودند؛ بعضیها خشن و از خود راضی و بعضیها بیش از حد مقرراتی و برخی هم خوش برخورد بودند.

تا سه روز من را به هوا خوری نبردند ولی بعدا روز درمیان حدود بیست دقیقه ای هواخوری داشتم، عموما همه ی ما، هم اطاقی ها را با چشمان بسته پشت سر هم قرار می دادند و سپس به طرف محوطه ی هواخوری می بردند، گاهی در مسیر راه، همانند گرگ یکی از ما را می ربودند و گاهی هم از هواخوری برای بازجویی می بردند، تا حدود یک هفته مرا برای بازجویی نبردند و در این مدت من از افراد اطاق که برای بازجویی برده می شدند، سؤالات زیادی در رابطه با نحوه ی بازجویی کردم، ضمنا هم متوجه شدم کسانی که زیاد می ترسیدند آنان را بار بار برای بازجویی می بردند ولی کسانی که ضعف کمتری از خودنشان می دادند، عموما بیش از یکبار برای بازجویی برده نمی شدند.

کریمدادی گفت: کسی که قرآن رابه سوزاندکافرومرتداست..، خودم راکنترل کردم وگفتم : جناب مولانا ! خودشما خوب میدانید که کسی قرآن شریف رانه سوخته است واگرچنانچه ضمن آتش زدن اوراق پاره ها، برخی ازآیات قرآن هم درمیان کاغذپاره ها بوده وطلبه ها ندانسته اند وبه آن توجه نکرده اند، این بی توجهی ازروی عمد نبوده وکسی هم مرتدنمی شود، ثانیا اینکه: به خاطرحفظ حرمت کلام خدا، سوختن اوراق پاره شده ای که درآنها برخی ازآیات قرآن نوشته شده باشد، ازنظرفقها خصوصا فقهای احناف جایزاست ودلیل عمده ی جوازاین کار، عمل حضرت عثمان -رضی الله عنه- است که درحضورجمعی ازاصحاب پیامبراکرم صلی الله علیه وسلم ( بعد ازجمع آوری مجددقرآن ونسخه برداری آن ) آیات وسورمتفرقه ای که دراختیاربرخی ازاصحاب قرارداشت، آنهارا ازمیان بردند

کریمدادی گفت: حاشیه ی کتاب نوشته: سوختن درست نیست، باید دفن شود، گفتم : درزیرهمان حاشیه، حاشیه ی دیگری است که گفته با استناد به عمل حضرت عثمان، سوحتن هرنوشته ای جایزاست، کریمدادی گفت: نه، جایزنیه، هیچ کدام ازفقهای اهل سنت این کارراجایزنمی دانند، سپس طومارونامه ی طویل وعریضی ازجیبش درآورد وآن راتحویل رئیس کمیته داد وگفت : این علمایی که این نامه راامضا کرده اند هیچکدام جایزنمی دانند ( آن نامه راجمع زیادی ازآخوندهای افغانی بنابه تحریک اطلاعات رژیم، علیه من امضا کرده بودند) ، درجواب گفتم: مولاناشمس الدین مطهری که رهبراهل سنت خراسان واستاد بیشترعلمای منطقه هستند، سوختن اوراق پاره هارا (که باهدف حفظ حرمت باشد) جایزمی دانند وهمه ی علما هم ایشان راقبول دارند

کریمدادی گفت : نه ، جایزنمدونه، من هم بلافاصله، فتوکپی نامه ی جناب مولانا شمس الدین راتحویل رئیس کمیته دادم، اوباتعجب نگاهی به هردو نامه انداخت وگفت : من چه کارکنم؟! گفتم : جناب! درهرمذهبی اختلافات جزئی وجود دارد چنانچه درفقه شما نیزازاینگونه مسائل زیاد است واین هم یک مسئله ی فقهی است، شاید ازنظرایشان وگروه همراهشان، جایزنباشد ولی ازنظرفقه امام ابوحنیفه -رحمه الله- ، جایزاست، کریمدادی گفت : مولوی شمس الدین متوجه نبوده وگرنه نمی نوشت، گفتم : ایشان متوجه نبوده وتنها شما وامثال شما متوجه اید؟! کریمدادی به رئیس کمیته گفت : برم کتاباره بیارم؟ اوگفت : نه ، نیازی به آنها نیست..، درحقیقت اوازاین مباحثه ی بی حاصل ما ، لذت می بردودردل خود به مامی خندید

کریمدادی چون ازنظرفقهی واستدلالی به بن بست رسید، شروع به مغلطه کردن نمود وگفت: ای رئیس وهابی ها درمنطقه یه ، ای خیلی خطرناکه، خیلی خطرناکه، نماینده ی امام ره مخواست به زنه..!( منظورش، شیخ حسینی بود که درجلسه ی امتحانات درمسجدجامع احناف تایباد، میان من واوگفتگوشد، البته ناگفته نماند که مولوی کریمدادی، همین حرفش راست بود؛ چون واقعا می خواستم شیخ حسینی رابه زنم ولی مرحوم حاجی مولوی صالحی، مانع شدند) ، گفتم : چرامغلطه می کنید، نماینده ی امام کجا بود؟! این مغلطه کردن خودش بیانگراین است که شما اغراض وخصومت شخصی دارید وبامن ازروی عداوت رفتارمی کنید

پسرمولوی کریمدادی گفت: بابا ! برم "شامی" ره بیارم؟ کریمدادی گفت: نه ، شامی ره قبول نداره، قبول نداره..، پسرش روبه من کرد وگفت: تومرتدّی، گفتم: خفه شو، احمق بی شعور، توکه کتاب" شروط الصلاة" راهم یادنداری ودرآن گیری وعبارت آن رامتوجه نمی شوی وبه جای تو، طلبه های افغانی امتحان می دهند تا پدرت بتواندجیره ی ناچیزتورابگیرد، چگونه به خودت جرئت می دهی که برعلیه من فتواصادرکنی؟!، اوساکت شد ودیگرلب برنیاورد، اما پدراوباسراسیمگی، روبه رئیس کمیته کردوگفت : ای خیلی خطرناکه، ای آدم خطرناکیه...، کریمدادی وپسرش به نمایندگی ازدیگران آمده بودند تابه زعم خودشان فاتحه ی مرابه خوانند ومطمئن شوند که آزادنخواهم شد، بدین خاطراوچندین بارکلمه ی " خطرناکه" را تکرارکرد وازاین طریق به رئیس کمیته فهماند که من برای رژیم خطرناکم، تحمل من هم ازورّاجی های او به سرآمد وزمانی که دیدم این ها اهل منطق نیستند ودرواقع کوک کرده شده هستند وسردرآخوردیگران دارند ودستورازجایی دیگرصادرشده وشورای هماهنگی آتش به خرمن همه انداخته است، ازروی صندلی بلندشدم وروکردم به کریمدادی وباتهدیدگفتم : من ازاین آقایون گله مند نیستم، دشمن واقعی اهل سنت وجامعه، خودفروختگانی مثل تووامثال توهستندکه به خاطرچندپاره آهن وسیمان وآهک و.. ، دین وایمان خودرافروخته اید وچنین مسائلی را مطحرح وپیش این وآن گردن کج می کنید، من خطرناک نیستم ، بلکه تووامثال تو برای جامعه ی اهل سنت خطرناکید

ناراحت شدم ودست به صندلی بردم وخواستم آن رابرفرق سرمولوی کریمدادی وپسرش به کوبم ولی یکی ازسربازها فوراخودش رابه درون اطاق انداخت ومراگرفت وازاطاق بیرون برد، پدروپسرکه خودشان رابه میزرئیس کمیته چسبانده بودند، نفس راحتی کشیدند ودرحینی که سربازمرا ازاطاق بیرون می برد، کریمدادی به من گفت : زودباش بروبیرون، گفتم : خفه شو، خواهی دید..، چند دقیقه ای بعد، گرکهای مزدوراطلاعات ازکمیته بیرون شدندوبه راه خودرفتند وبه دستوررئیس کمیته ، مرابازداشت کردند

واقعا حق داشتم که ناراحت ومنفعل شوم؛ چراکه بیگناه بودم وتنهابه سبب فعالیت وهماهنگ ساختن روحانیون ومدارس اهل سنت، این همه مشکلات را اطلاعات رژیم باهمکاری مزدورانش برایم فراهم ساخت، اما ازآنجاییکه هرکارزمامداران نظام ولایت فقیه، بادسیسه وفریب همراه است، جلادان حکومت ولایت فقیه، مستقیماواردعمل نشدند وچندنفربی سوادوبی احساس راجلوانداختند وعلیه من تحریک کردند وبه آنان القانمودند تا با استناد به برداشتهای غلط وبی پایه ی خودشان، طوماری را امضانمایند وآنان هم به خاطرخوشایند اطلاعات، این کارراکردند

فراخوانی مجدد به کمیته ی تایباد

بازداشت درکمیته ی تایباد

درکمیته ی تایباد دراتاقی مرابازداشت کردند وبعدازچنددقیقه مرابه اتاق رئیس کمیته ی وقت (موسوی ) بردند، خبرچین اطلاعات به اسم مستعار"باقر"نیزدرآنجا حضورداشت، موسوی بادیدن من ، زمین وآسمان رابه هم دوخت وتاتوانست ورّاجی کرد ومسئله ی وهابیت وشورای هماهنگی رامطرح نمود ومراطرّاح وبنیانگزارآن دانست وگفت : سربازان امام زمان هشت سال ازاین مرزوبوم دفاع کرده اند واین همه شهید داده اند تا تو وامثال تودراینجا زندگی کنید ودرامنیت به سربرید ولی شما قدردان این نظام نیستید وبرعلیه آن فعالیت می کنید!؟

درجواب اوگفتم : هرکس درقبال وطنش وظیفه ای دارد ومن هم به وظیفه ام عمل کرده ام ودوسال درجبهه ی جنگ خدمت نموده ام پس نیازی نیست که هشت سال جنگ رابه رخم به کشید، اوگفت : توبا آتش زدن چندورق، خواسته ای خودت رامطرح کنی ونا امنی اجتماعی به وجود بیاوری وبه باورهای تشیع بی احترامی کنی!؟ اوهمچنان وراجی می کرد ومجال دفاع به من نمی داد ومرا باسلمان رشدی ورژیم کویت وسعودی هم دست خواند وگفت : تو حتی حاضرنشدی درمراسم تعزیه ی امام پرچمی رابرسردرمسجدت نصب کنی، درجوابش گفتم : درمسجد جامع احناف به نمایندگی ازهمه ی مساجد هم پرچم سیاه نصب گردید وهم درآنجا تعزیه گرفته شد پس نیازی نبود که درهمه ی مساجد پرچم نصب گردد ویا درآنها تعزیه گرفته شود، علاوه ازآن، شما قضایایی رابه من نسبت می دهید که هیچ ربطی به من ندارد واگررژیم کویت وسعودی باشیعیان کشورخودشان باخشونت رفتارمی کنند به من چه مربوط است !؟